Eens per maand wordt er een column van Stella in de Ster In Twente krant gepubliceerd. Hier vind u de volledige verzameling om nogmaals te genieten.
|
|
Toen ik mijn man leerde kennen was geen zee hem te hoog: op de bonnefooi naar Nepal, in een klein vliegtuigje hoog in de bergen, wandelen langs afgronden op 4500 meter hoogte. En dan in Nederland fietsend van Den Haag naar Haaksbergen. Overnachten deed je dan bij vrienden op de fiets. Dat waren nog eens tijden.
|
|
|
Als vrouw werk ik parttime en doe daarnaast het huishouden. U kent dat wel; in de middagpauze vlug naar huis, eten koken, was ophangen en druk met de kinderen. Mijn man, een goede lobbes, ziet het allemaal wel maar doet weinig in het huishouden. Wel de vaatwasser in –en uitpakken en heel soms hoor ik het geluid van de stofzuiger; dat nog net wel. Wel doet hij de tuin en de boekhouding. Al stelt dat natuurlijk in een gezin niet zoveel voor. Ik word daar soms kribbig van. Hij doet gewoon teweinig thuis. Het woord: stof kent hij niet en hij ziet stof niet liggen. Hij heeft er geen kijk op, zegt hij dan.
|
|
De afgelopen weken heb ik veel gefietst en meegedaan aan het buurtvolleybaltoernooi. Dat fietsen doe ik met veel plezier. Het is alleen spijtig dat mijn wederhelft dat niet wil. Hij zit het niet zitten maar zit volgens mij duidelijk teveel. Wel is hij op een andere manier op het sportieve vlak actief.
|
|
De meimaand bracht ons niet veel goeds. Het weer is bar slecht geweest. Gelukkig zat ik met een paar buurvrouwen en onze kinderen in een vakantiepark. Dat was gezellig. Vrouwen onder elkaar. We hebben wat afgepraat en afgelachen bij menig flesje rosé. Wij als moeders zaten samen met moederdag mooi aan de wijn. De cadeau’s van de kinderen en de vaders stonden opgestapeld in de vakantiewoning. Wat een leven. Hoezo crisis?
|
|
De wekker ging en ik werd wakker. De verkiezingsuitslag was er:
|
|
Het was zaterdagochtend en we stonden met zeventien mensen te wachten. Het geluid van een bulldozer van Langezaal maakte de verstaanbaarheid van onze stemmen er niet beter op. In de verte zagen we 2 figuren. Een rijzige gestalte met daarnaast een veel kleinere. Dichterbij komend zagen we dat het Patrick en Peter waren. Wel wat laat maar ze waren er.
|
|
Het zal zo een 45 jaren geleden zijn. Een jongen van het platteland gaat die maandag naar de grote stad. Moeder was weken bezig geweest met de voorbereiding. En het moet gezegd worden dat het er fantastisch uitzag. Glanzende bijna witte stof met prachtige rode knopen in een verticale rij op de voorkant.
|
|
In Haaksbergen is het nog steeds goed toeven. Al is er voor de jeugd in Haaksbergen niet zoveel te doen. Je kunt er wel naar Chill-in gaan.
|
|
Mijn man heeft het altijd over vroeger als het om geld gaat. In de winter van 1963 ging hij met de pyjama aan, gedragen onder de bovenkleding, naar school. Een trommeltje met twee boterhammen, belegd met gebakken eieren, een goede energiebron, nam hij dan mee. Gaten in de sokken werden zelf met de hand gestopt, winterhandschoenen en sjaals werden in eigen beheer gebreid. Boerenkool, melk en aardappelen kwamen van eigen grond. In de winter moest mijn man dan elke dag hout sprokkelen waarmee dan de kachel werd aangemaakt. Op zaterdagavond kwam dan Swiebertje op de tv en zag hij af en toe een voetbalwedstrijd op de televisie.
|
|
|
|
|
Pagina 1 van 3 |