Mijn man was met moederdag voor de plaatselijke voetbalclub aan het werk en stond op de Meimarkt loten te verkopen. Bij mijn terugkomst keek hij niet blij. Ze hadden niet zoveel loten verkocht. Hij vertelde dat er veel mensen van buiten Haaksbergen en weinig mensen uit Haaksbergen waren geweest en dat de euro’s niet gemakkelijk rolden. Weinig kopers op de bult. Hij zei het nog veel scherper maar dat wil ik u besparen. Het was die dag ook moederdag geweest, het was donker weer en de club was die dag geen kampioen geworden. Dat was dus niet zo mooi.

Niet zo mooi zijn die slierten van as en olie. Milieuvervuiling op grote schaal. Eén door de hand van boven en één door onze eigen schuld; genaamd hebzucht. Zeker niet mooi was die man die op 4 mei de dodenherdenking zat te verstieren. Je schrikt je een hoedje van al die geluiden van omvallende hekken die als kogels werden gehoord. Er volgde een stampede uit het boekje.

Daar hebben we in Haaksbergen absoluut geen last van. In andere plaatsen maakt men zich druk om veel. We doen het rustig aan met ons Marktpromenadeplan. We zijn al zoveel jaren bezig. Maak je niet druk; rustig aan. Marketing van ons stadje; nee dat kennen we niet en daar doen we ook niet aan. Rustig, rustig. Of zoals met 5 mei.
Kinderen die dan een uur moeten wachten met een ballon in de hand voordat ze aan de ballonnenwedstrijd mee kunnen doen.

Tja, dat had wel enige verklaring. Zelf liep ik mee in de bevrijdingsloop en u raad het al; we kwamen wat te laat. We wachten op een zonnige junimaand waarin de wethouders aan de slag gaan en wij wereldkampioen voetbal gaan worden.

Stella