
Patrick zou die dag voor het nodige enthousiasme zorgen en Peter zou letten op de details want daar was hij nu eenmaal goed in. De bulldozer met 19 mensen zorgde ervoor dat het werk mooi opschoot. Tegen de lunch was de helft van het terrein achter Grand Café Centraal, waar ooit De Bron had gestaan, voorzien van een mooie laag gebroken puin. De muurtjes werden afgebroken om het geheel meer aanzien te geven.
Tijdens de lunch waren we tevreden met de bezuiniging en werd er al verder gekeken. Peter had het plan om met blauwe zones in het centrum te gaan werken. Geen betaald parkeren want de controleurs deden hun werk veel te goed. Toeristen werden het dorp uit gejaagd en de gelden van de boetes gingen toch naar de Provincie. Haaksbergen had daar dus niets aan. En als je zelf boodschappen ging doen nadat je de auto had geparkeerd; dan ging dat niet van harte. Er werden in Haaksbergen duidelijk meer horloges verkocht dan in andere plaatsen. Iedereen was bang voor een parkeerboete. Het was een ware dorpsneurose geworden.
Geen parkeerwachten meer maar een gastvrij onthaal voor de automobilist die wellicht dan van heinde en verre naar Haaksbergen zou komen omdat het\ parkeren in Haaksbergen gratis was. Hoe meer mensen van buiten de gemeente Haaksbergen hier de boodschappen gingen doen des te beter was dat voor Haaksbergen. Daar ging het om. Er volgenden vele knikkende gezichten. Dat hadden we dan ook maar mooi geregeld in de lunchpauze.
Die dag kwam de parkeerplaats klaar. Het was hard werken geweest en het samenwerken tussen deze en gene was prima bevallen. De parkeerplaats lag er strak bij. We spraken ook af om nog meer voor Haaksbergen te gaan doen. In het vervolg zouden we al onze spullen in Haaksbergen kopen om daarmee onze lokale economie te versterken. We werden toch ook immers door de gemeente betaald.
Langzaam naderde een steeds sterker wordend monotoon geluid via mijn oren de hersenpan. Al knipperend deed ik mijn ogen open. Het was half zeven in de ochtend. Dat was geen geluid van een bulldozer maar het geluid van die...
Stella






fairwater