Wat een prachtig pak.

Het gezicht werd even zo verpakt. Witte smink met een rode neus. Het was één geheel. Moeder was trots. Die jongen ging dus naar de grote stad waar hij samen zou komen met vele andere kinderen om samen iets groots te gaan doen. Daar liepen ze in een lange colonne door de straten. Klaterende muziek en lachende gezichten van sprookjesfiguren om je heen. Je werd deel van een grotere wereld. Je hoorde erbij. Alles onder het gesternte van een flinke zonnestraal.

Wat een middag.

Eindelijk kwam daar het einde en de beloning in zicht. Een lekkere snoepzak voor dit kind in clownspak. Mijn man vertelt mij dit weleens nu hij in Haaksbergen woont. Met carnaval denkt hij dan met enige weemoed aan zijn moeder. Tja, dat kunnen de kinderen in Haaksbergen nog niet zeggen. Misschien volgend jaar, als de scholen eensgezind de kinderen op de maandag na carnaval ( Rosenmontag ) vrij gaan geven.

Dan kunnen die kinderen ook prachtig verkleed door het dorp trekken en smachten naar die lekkere zak met snoep.

Alaaf, Stella