Als parttime huisvrouw let ik goed op de uitgaven. We kopen wat we nodig hebben en zijn niet zo verzot op alle trends. Heanig an; zo zou je het kunnen noemen. Er zijn geen zeven sloten waar we gelijk gillend inlopen. Zoals de vorige wethouder van Economische Zaken zou zijn weggelopen; dat overkomt ons gelukkig niet. Mijn man is nog voorzichtiger. Hij rijdt nog in een oud brik terwijl dat eigenlijk niet nodig is. Maar ik laat hem maar gaan.

Mijn man had beloofd om de broekriem aan te halen. Maar daar komt niets van terecht. Hij valt niet af maar blijft met enige hulpmiddelen op zijn gewicht. Afvallen, afvallen zou hij. Hij weet het wel maar hapjes en drankjes zijn nu eenmaal te aantrekkelijk voor hem. De tering ligt met name in deze dagen volop op de loer. Een chocoladeletter, oliebollen, kerstdis, kerstborrel; het gaat er allemaal in. De uitdrukking: ”De tering krijgen”, is in dit geval dan ook letterlijk te nemen.

Toen ik mijn man leerde kennen was geen zee hem te hoog: op de bonnefooi naar Nepal, in een klein vliegtuigje hoog in de bergen, wandelen langs afgronden op 4500 meter hoogte. En dan in Nederland fietsend van Den Haag naar Haaksbergen. Overnachten deed je dan bij vrienden op de fiets. Dat waren nog eens tijden.