Eindelijk gingen we dan op vakantie. Zelf had ik er natuurlijk voor gezorgd dat alles wat mee moest netjes klaar stond. Mijn man hoefde het alleen maar in de nieuwe kar te pakken. En daar ging het naar Zuid Duitsland, naar Wenen en vervolgens naar Ossiach in Oostenrijk.
Als parttime huisvrouw let ik goed op de uitgaven. We kopen wat we nodig hebben en zijn niet zo verzot op alle trends. Heanig an; zo zou je het kunnen noemen. Er zijn geen zeven sloten waar we gelijk gillend inlopen. Zoals de vorige wethouder van Economische Zaken zou zijn weggelopen; dat overkomt ons gelukkig niet. Mijn man is nog voorzichtiger. Hij rijdt nog in een oud brik terwijl dat eigenlijk niet nodig is. Maar ik laat hem maar gaan.
Mijn man had beloofd om de broekriem aan te halen. Maar daar komt niets van terecht. Hij valt niet af maar blijft met enige hulpmiddelen op zijn gewicht. Afvallen, afvallen zou hij. Hij weet het wel maar hapjes en drankjes zijn nu eenmaal te aantrekkelijk voor hem. De tering ligt met name in deze dagen volop op de loer. Een chocoladeletter, oliebollen, kerstdis, kerstborrel; het gaat er allemaal in. De uitdrukking: ”De tering krijgen”, is in dit geval dan ook letterlijk te nemen.
Haaksbergen wordt afgewisseld met Den Haag en er zijn twee weekjes vakantie, eerst in Spanje en nu in Zweden bij mijn schoonouders. Raar omdat elk moment er een beroep gedaan kan worden op Kamerleden om iets aan te leveren voor de formatie van een kabinet, welk kabinet dan ook.
Toen ik mijn man leerde kennen was geen zee hem te hoog: op de bonnefooi naar Nepal, in een klein vliegtuigje hoog in de bergen, wandelen langs afgronden op 4500 meter hoogte. En dan in Nederland fietsend van Den Haag naar Haaksbergen. Overnachten deed je dan bij vrienden op de fiets. Dat waren nog eens tijden.
Als vrouw werk ik parttime en doe daarnaast het huishouden. U kent dat wel; in de middagpauze vlug naar huis, eten koken, was ophangen en druk met de kinderen. Mijn man, een goede lobbes, ziet het allemaal wel maar doet weinig in het huishouden. Wel de vaatwasser in –en uitpakken en heel soms hoor ik het geluid van de stofzuiger; dat nog net wel. Wel doet hij de tuin en de boekhouding. Al stelt dat natuurlijk in een gezin niet zoveel voor. Ik word daar soms kribbig van. Hij doet gewoon teweinig thuis. Het woord: stof kent hij niet en hij ziet stof niet liggen. Hij heeft er geen kijk op, zegt hij dan.
De afgelopen weken heb ik veel gefietst en meegedaan aan het buurtvolleybaltoernooi. Dat fietsen doe ik met veel plezier. Het is alleen spijtig dat mijn wederhelft dat niet wil. Hij zit het niet zitten maar zit volgens mij duidelijk teveel. Wel is hij op een andere manier op het sportieve vlak actief.
De meimaand bracht ons niet veel goeds. Het weer is bar slecht geweest. Gelukkig zat ik met een paar buurvrouwen en onze kinderen in een vakantiepark.
Dat was gezellig. Vrouwen onder elkaar. We hebben wat afgepraat en afgelachen bij menig flesje rosé. Wij als moeders zaten samen met moederdag mooi aan de wijn. De cadeau’s van de kinderen en de vaders stonden opgestapeld in de vakantiewoning. Wat een leven. Hoezo crisis?
De verkiezingen in Haaksbergen kenden een duidelijke verassing: het CDA bleef op zeven zetels,. Overal in Nederland en ook in Overijssel verloor het
CDA, maar niet in Haaksbergen. Dat is een hele knappe prestatie en dus verdienen ze een groot compliment. Bij deze!
fairwater