Na de gemeenteraadsverkiezingen in maart wijzigt de samenstelling van gemeenteraad en college. De bestuurders krijgen meteen een forse bezuinigingsoperatie voor de kiezen. De gehele Haaksbergse samenleving ‘profiteert’ min of meer mee van de gevolgen. Hoewel die misschien op dit moment nog niet persoonlijk worden gevoeld. De Monumentenraad en het Kulturhus hebben al aan de bel getrokken. Verder valt weinig onrust te bespeuren. “Iedereen gaat er iets van merken. De mensen worden pas wakker als het in hun voortuin komt.”Tot nu toe zijn de bezuinigingen in algemene bewoordingen gebracht. Het komende halfjaar worden besluiten genomen die er verdere invulling aan geven. “Onze taak is om de burgers goed te informeren. Maar de samenleving heeft haar eigen verantwoordelijkheid te nemen. Iedereen voor zich zal in de gaten moeten houden wat de bezuinigingen voor hem of haar betekenen. En goed nadenken over wat er gedaan kan worden om met minder middelen toch te blijven functioneren.”

Fundament

Loohuis benadrukt dat er geen organisaties worden wegbezuinigd. “Met z’n allen is veel geïnvesteerd om in Haaksbergen een hoog voorzieningenniveau tot stand te brengen. Dat moet je niet tot aan de wortel afbreken, want dan krijg je het niet meer terug. Het fundament moeten we behouden. Na jaren van economische tegenspoed komen altijd weer betere jaren. We moeten nu samen door een moeilijke periode; de leefbaarheid van Haaksbergen op peil zien te houden.” De eigen bijdrage voor voorzieningen wordt gekoppeld aan het inkomen. “Als je genoeg verdient kun je best zelf een rollator aanschaffen.” Een voedselbank voor Haaksbergen is wat Loohuis betreft niet aan de orde. “Er zijn inderdaad mensen die het moeilijk hebben. Maar via noaberschap, dat in Haaksbergen gelukkig nog aanwezig is, zijn velen wel in staat zich te redden. Het zich bekommeren om elkaar werkt veel beter. Eigenlijk zou een voedselbank in een rijk land als dit niet nodig moeten zijn. Wanneer je niet meer in staat bent elkaar voort te helpen, dan heb je het ergens niet goed gedaan.”

Minima

Voor minima zal het niet makkelijk worden. De tijden van ‘een uitkering hebben en het verder wel best vinden’ zijn voorbij. Zij die wel kunnen werken maar het niet willen zouden zelfs onder het minimum kunnen belanden. “Onze taak is nog steeds om mensen weer aan werk te helpen. Van inwoners die een uitkering krijgen verlangen we dat ze zich nuttig maken voor de samenleving. Zoals vrijwilligerswerk met behoud van uitkering. Voor hen die buiten hun schuld om in de problemen zijn gekomen is er nog altijd het sociale vangnet. Het is onze plicht om voor hen op te komen. Maar dat is minder vanzelfsprekend geworden.” Loohuis is van mening dat mensen binnen het beschikbare budget keuzes moeten maken. En dat er enige drang tot eigen activiteit en verantwoordelijkheid dient te zijn.

Besluitvorming

Oeverloos gediscussieer over punten en komma’s moest met het aantreden van nieuwe bestuurders tot het verleden gaan behoren. Burgemeester Loohuis gaf vorig jaar aan daar afspraken over te willen maken. Hij vindt de commissievergaderingen de gelegenheid bij uitstek om dieper in te gaan op de materie. “De raadsvergaderingen zouden zich moeten beperken tot de hoofdmoot. Wat we gezegd hebben is: ‘Let op! Probeer wat meer gedisciplineerdheid in acht te nemen.”Val nou tijdens de raadsvergadering niet nog eens in herhaling over hetgeen in de commissies is besproken. Zo’n raadsvergadering moet ook te volgen zijn voor de pers en publieke tribune. Bij allerlei detailvragen haken mensen af. Dat gebeurde nog wel tijdens de financiële discussie. Die wordt gevoerd door financiële experts. Voor een buitenstaander is dat niet altijd even makkelijk te volgen. Er is zeker vooruitgang geboekt wat betreft algemene onderwerpen. We moeten dit blijven bewaken.”

Stroom

Haaksbergen heeft een soort (over)gevoeligheid wat betreft stroom. Of liever gezegd GEEN stroom. Karel Loohuis herhaalt het nog maar eens: “Ondanks de nieuwe ondergrondse hoogspanningskabel kan er nog steeds een stroomstoring optreden. Dat gaat dan om midden- of laagspanningsstroom.” Een straat, buurt of wijk komt een poosje zonder elektriciteit te zitten. Met name ’s winters kan dat gebeuren als door vorst breuken kunnen ontstaan in verbindingen. “Toen vorige maand de stroom uitviel hing meteen SBS 6 aan de telefoon. En het stond uitgebreid in de krant. Een hoop ophef, terwijl ook in Vriezenveen en Enschede de stroom uitviel.” Bij het verschijnen van deze Sterkrant heeft de gemeente een gesprek met Enexis. Net als twee jaar geleden. Na onderzoek in Twente kwam toen uit de bus dat Haaksbergen niet bovengemiddeld ‘scoort’ met stroomstoringen. De burgemeester wil er nog niet op vooruitlopen, maar wanneer Haaksbergen opnieuw niet afwijkt ten opzichte van andere Twentse gemeenten, is er wat hem betreft niets aan de hand. “Is dat wel het geval dan moet je de oorzaak opsporen.” Hij geeft aan dat van mensen wordt verwacht dat ze zich na een stroomuitval de eerst twee uur zelfstandig kunnen redden. “Landelijk gezien is dat zelfs twee dagen. Daarvoor zijn algemene richtlijnen opgesteld. Maar als jij de benodigde spullen daarvoor niet in huis hebt… Als gemeente gaat onze eerste aandacht uit naar onder meer huisartsen, zorginstellingen, mensen die afhankelijk zijn van een apparaat dat stroom verbruikt.”

Verrechtsing

De Tweede Kamerverkiezingen in juni brengen een verschuiving naar rechts op het politieke spectrum teweeg. Er is samenhang met de afname van tolerantie. Hoewel in Haaksbergen relatief weinig buitenlanders wonen is er een behoorlijke stijging van het aantal PVV stemmers. “Onze samenleving is niet meer voorbehouden aan Nederlanders alleen. Daarmee vormt ons land geen uitzondering. Zeker, er zijn problemen. En die moeten worden aangepakt. Maar iedereen over één kam scheren is een verkeerde manier van reageren.” De politiek versimpelt volgens Loohuis de problematiek door alles op één grote hoop te gooien. Om met deze misplaatste vorm van duidelijkheid kiezers over de streep te trekken. “Elke vorm van nuancering ontbreekt. Een simpele oplossing bestaat niet. Groepen mensen worden in hun totaliteit in een hoek gedrukt, uitgesloten, gediscrimineerd.
Net als wij zijn zij ook trots op hun geloof, hun cultuur. En doordat ze in de verdrukking komen gaan ze raar reageren. Je moet ze juist een opening bieden.”

Centrumplan

Vele jaren zijn verstreken en nog steeds komt het centrumplan niet van de grond. ‘Volgend jaar weer een verloren jaar!’, hoor je de ondernemers roepen. Burgemeester Loohuis kan zich voorstellen dat zij moedeloos worden. “We willen er echt hard aan werken dat 2011 geen verloren jaar wordt. Begin volgend jaar doet de rechter uitspraak over het contract met Rabo Vastgoed. Als we van dat contract af zijn hebben we de vrijheid en kunnen alle kanten op.” Particulier initiatief juicht het college toe. “Graag. De eerste moet hier nog binnen komen die te horen krijgt ‘dat mag niet en dat zal niet!’Het moet natuurlijk wel binnen de grenzen van het haalbare liggen. Binnenkort gaan we maar eens in gesprek met Domijn over het terrein De Bron. Zij is eigenaar en op die plek moet wat gebeuren.” Hij vervolgt: “We hebben sowieso de tijd niet mee. Maar dat biedt ook kansen: namelijk dat iedereen er de schouders samen onder wil zetten.”

Slopen en bouwen

“Wij zijn niet alleen goed in slopen. Dit college heeft oprecht de intentie dat er wat van de grond komt. De gemeente is echter niet verantwoordelijk voor het bouwen en inrichten van de winkels. Onze taak is het inrichten van de openbare ruimte. Kijk maar eens naar het marktplein.” Over dat plein is Karel Loohuis tevreden. “Ik zie in de toekomst de activiteiten daar alleen maar toenemen. Start en finish van de Kennedymars was dit jaar op de markt. We hebben een openlucht bioscoop gehad, de tent voor carnaval komt er te staan. En zo waren er nog veel meer evenementen. De markt is een mooie centrale plek. Uitbreiding van terrassen zou voor nog meer gezelligheid moeten zorgen. Maar dat is aan de horeca zelf.”

Blij en treurig

“We lopen er niet mee te koop, maar gelukkig is het er nog: de sociale samenhang in de straat, de buurt. “Het doet onze burgemeester meer dan grote doelstellingen die gehaald worden in een gemeentelijk begroting. Hoewel die natuurlijk ook van groot belang zijn. “Je ziet dat mensen elkaar blijven helpen, voor elkaar in de bres springen.” Aan de andere kant ervaart hij dat mensen tegenwoordig korte lontjes hebben. “Van hufterig gedrag kan ik echt treurig worden. Wanneer mensen doen alsof de hele wereld van hen is. Dat zie je in het verkeer. En dan die onzinnige vernielingen, zoals de Jan te Wierik-fontein. Blijf er gewoon af. ‘Ja, ik had wat teveel gedronken’ vind ik geen excuus. Je kunt toch wel gewoon een gezellig feest houden met elkaar?”

2011

Burgemeester Loohuis heeft een waslijst met wensen voor Haaksbergen. Hij hoopt dat de gemeente komend jaar in staat zal zijn om het bezuinigingsverhaal zó neer te zetten dat de gezamenlijk opgebouwde voorzieningen overeind kunnen blijven. Hij kijkt uit naar de opening van de nieuwe basisschool Los Hoes. En dat er stappen gezet kunnen worden in het centrumplan. Hij wenst dat de N18 met stip op de Haagse agenda blijft staan. Dat het bestemmingplan Stepelerveld verder van de grond komt. “Want werkgelegenheid is van groot belang voor zowel welvaart als welzijn van heel Haaksbergen.”

Kerstboodschap

“Laten we toch proberen te accepteren dat we er MET Z’N ALLEN iets van moeten maken. En bij onszelf nagaan of we voldoende tolerant zijn. En laten we niet zo veel mopperen. Wij Nederlanders moeten oppassen niet alleen zeurders te worden. Kijk eens om je heen naar Tsjechië of Polen. Of wat verder weg naar landen in Afrika of Azië. Als je daar een paar weken verblijft zul je beseffen dat we het in Nederland heel erg goed hebben in vergelijking met andere landen. Wees trots op wat je hebt en streef er niet naar altijd maar meer te willen.” Loohuis hoopt dat mensen in staat zullen zijn anderen iets te gunnen en mensen te accepteren in hun verschillendheid.

Hoe is het ermee...

“Geen dag gaat voorbij of mensen vragen wel hoe het gaat met onze dochter. Er is begrip als ik soms moet zeggen dat ik ‘s avonds of in het weekend ergens niet bij kan zijn. Want er moet altijd iemand van ons gezin bij haar blijven.” De persoonlijke wens die vorig jaar op zijn verlanglijstje stond is dus nog niet in vervulling gegaan. Al bijna drie jaar staat zijn dochter Inge op de wachtlijst voor een donorhart. “Je weet dat ze bovenaan staat, maar ze zoeken gezien haar leeftijd een donor die jonger is dan 45 jaar.” Karel Loohuis weet maar al te goed dat ook andere mensen problemen of zorgen hebben. “Ik wil mezelf zeker niet speciaal maken. We blijven optimistisch. Geloven erin dat er op tijd een donorhart beschikbaar komt, al duurt het wel erg lang. Zo van de buitenkant lijkt Inge een gezonde jonge meid. Maar na 100 meter lopen is ze uitgeput. Ze wil dolgraag verder met haar leven.” Kijk eens op: www.donorregister.nl .