Achterliggende gedachte

De initiatiefnemers van vorig jaar, Jan Paul Klein Poelhuis en Huub Hodes, hebben dierbaren verloren aan kanker. Dat was destijds de belangrijkste drijfveer voor deelname aan de Roparun. Ook andere teamleden hebben kanker van dichtbij meegemaakt of willen graag een bijdrage leveren aan dit goede doel: het leven van kankerpatiënten enigszins veraangenamen. De opbrengst van de estafetteloop, vorig jaar is 4,3 miljoen euro bijeengelopen, gaat naar Stichting Roparun. Die zorgt ervoor dat het op de juiste plaats terecht komt. Een weekje met het gezin in een vakantiebungalow.
Een laptop of webcam voor doodzieke schoolkinderen, die zo toch nog betrokken kunnen blijven bij de lessen in hun eigen klas. Daarnaast heeft de stichting overal in ons land hospices, onder meer in Hengelo, waar terminale patiënten verzorgd worden. Eigenlijk doet ze te veel om op te noemen. Meer informatie staat op www.roparun.nl.
“Wij zijn blij om als gezonde mensen op een sportieve manier iets te kunnen betekenen voor onze medemens. Wat is er nou mooier om met elkaar zo’n geweldige uitdaging aan te gaan? Om zo iets te kunnen doen voor mensen die in de laatste fase van hun leven verkeren.”

Van start

Het team van AV Haaksbergen, met rugnummer 226, staat voor een enorme klus: een estafetteloop van 530 kilometer van Parijs naar Rotterdam.
Zaterdag 30 mei om 22.13 uur klinkt voor hen het startschot in de Franse hoofdstad. Maanden van voorbereiding zijn eraan vooraf gegaan. Persoonlijke trainingsschema’s hebben de atleten in de vereiste conditie gebracht. De opzet is dat wanneer zij een halve marathon aankunnen, ook in staat zijn om de Roparun te volbrengen. Daarnaast is een tweetal proefestafettes gehouden. “De eerste van twee keer veertig kilometer met een rustpauze van een uur. Die was meer bedoeld als training. Tijdens de tweede proefestafette werd de echte Roparun zo realistisch mogelijk nagebootst. Met wisselingen van lopers om de anderhalve kilometer, de rustpauze na elke zestig kilometer, catering en massage.”

Ondersteuning

Aan de conditie en teamgeest zal het niet liggen. Daarnaast is de steun van het thuisfront onontonontbeerlijk. Echter: ook geld is nodig om deelname aan de Roparun mogelijk te maken. Verschillende sponsoren dragen bij met euro’s of door kleding, levensmiddelen, auto’s of brandstof beschikbaar te stellen. “Het inschrijfgeld bedraagt 2500 euro per team. Daarnaast is het verplicht voor eenzelfde bedrag aan loten af te nemen. De meeste sponsoren van vorig jaar waren opnieuw bereid ons te ondersteunen, plus een aantal nieuwe. De recessie maakte het wel wat lastiger. Net als vorig jaar verwachten we ongeveer 7500 euro over te kunnen maken naar de stichting Roparun, bovenop het inschrijfgeld.”

 

Teamgeest

Lopen, navigatie, begeleiding, fietsen, auto rijden, catering, massage. Met z’n allen moeten ze het klaar spelen. “Het team zit vol humor en het klikt geweldig goed. Tijdens de estafetteloop zullen de emoties wel wat op gaan spelen, maar dat kunnen we van elkaar hebben.” Zeven nieuwelingen zijn de groep komen versterken. Enkele teamleden van vorig jaar zijn dit jaar niet van de partij. Om uiteenlopende redenen, maar in elk geval niet vanwege een tegenvallende ervaring.
De teamleden worden ‘geselecteerd’ op een aantal criteria. “Belangrijk is niet alleen de loopkwaliteit. Vooral teamplayers zijn nodig, om met elkaar iets te willen en te kunnen presteren. Je bent ruim veertig uur op elkaar aangewezen en moet het met elkaar doen.”

Dag en nacht

“Op een gegeven moment ben je het hele dagen nachtritme kwijt. Je hebt geen idee meer van dag of tijd. Het moeilijkste is dan ook om midden in nacht te beginnen en om je spieren warm te krijgen. Eenmaal op gang lukt het wel weer. Ook als het overdag erg warm en drukkend is valt het niet mee, laat staan als het gaat regenen.” Navigeren in het donker is te doen. De fietsers, steun en toeverlaat van de lopers, zijn ook verantwoordelijk voor de juiste koers. Een goede verlichting, zoals koplampjes, is daarbij van belang. Bovendien draagt iedereen in het donker een geel reflecterend vest en rode knipperlampen. Daarnaast rijdt een busje met daarin de andere teamleden op het parcours, waarvan de chauffeur eveneens de route scherp in de gaten houdt

Terug naar 2008

“Soms is het donker en eenzaam, dan weer één groot feest. Dat is afhankelijk van waar je op dat moment bent. Parijzenaren lijken maar vreemd op te kijken van dat stelletje rondlopende gekken. In sommige dorpen is het gezellig en moedigen mensen ons aan. Ook de teamleden onderling steken elkaar een hart onder de riem. Onvergetelijk mooi is lopen in heuvelachtig gebied als rond vier uur/half vijf de zon opkomt. Gezellig begint het pas te worden in het Vlaamse Zeele, waar alles en iedereen in Afrikaanse sferen is gehuld. Duizenden waxinelichtjes staan langs de straten. Eenmaal in Nederland is bijna elke plaats versierd. Overal heerst een geweldige feeststemming, lijkt wel carnaval. Als loper en fietser word je geweldig onthaald en toegejuicht. En dan de eindstreep in Rotterdam, met zo’n 25.000 man op de Coolsingel. Dat moet je gewoon meemaken! Elk team (dit jaar 273) wordt afzonderlijk toegesproken en gehuldigd. En dan nog al die bedankjes die je krijgt van kankerpatiënten of nabestaanden. Dat heeft op ons een enorme indruk achtergelaten.”