Natuurmens

In 1970 kwam Joost van Campen (71) naar Haaksbergen om er een huisartsenpraktijk te beginnen. Midden in de Veldmaat, waar nieuwe woningen als paddenstoelen uit de grond schoten. Toen hij in september 1997 stopte als huisarts was daar ineens die stilte. Van Campen had altijd al iets met de natuur en sloot zich aan bij het IVN. “Prachtig die natuur, maar je wist er eigenlijk zo weinig van. Ik ben een tweejarige gidsencursus gaan volgen. Erg leuk. Daardoor ga je ook veel meer zien. Mijn specialiteit was vleermuizen. Dan ging je als gids met een groep op pad voor een speciale vleermuizenwandeling. Met een batdetector, zo’n apparaat weet je wel, om ze op te sporen.” In het Haaksbergerveen
vertoeft hij graag. Wandelend met zijn vrouw of een andere natuurliefhebber. Genietend van het natuurschoon en de rust, lekker keuvelend.

Iets doen

Als huisarts-in-ruste zit hij beslist niet stil. Bezoekjes aan de kinderen en kleinkinderen die niet naast de deur wonen, actief in een leesclubje, struint graag door de natuur. En last but not least: vicevoorzitter van de Bonifatiusparochie. Niet direct een roeping. “Toen ik in 2003 werd benaderd had ik aanvankelijk iets van ‘O jee...’Maar je moet toch een keer iets doen voor de samenleving. In mijn arbeidzame leven had ik het daarvoor te druk.
Dus niet zeuren, gewoon doen! Hoewel ik eerlijk gezegd voor mezelf de kerk zag als een zinkend schip.” Een beeld dat hij weldra moest herzien. “Het is meer een schip dat een andere koers is gaan varen. We zitten nog midden in dat proces.”

Zorgen om de jeugd

Dat de kerk veel moeite heeft het contact met de jeugd vast te houden baart de oudhuisarts grote zorgen. Dit in combinatie met het veranderde onderwijs en niet te vergeten twee werkende ouders: “Dan denk ik: nou, nou, dat wordt nog pittig! Alarmerend vind ik dat. Waar is nog gelegenheid om samen met de jeugd na te denken over het leven?” Het niveau waarop we leven vindt hij oppervlakkig. “We hechten sterk aan materialisme, doen aan overconsumptie. En dat alleen ter compensatie van de leegheid in ons leven.”

Musical

Van Campen erkent dat het niet eenvoudig is de jeugd te bereiken. “Zij komt nauwelijks in de kerk. We zullen contacten moeten opbouwen los van het kerkgebouw, om in een soort platform in discussie te treden met de jeugd. Niet dicterend, maar op een manier die hen aan het denken zet, zodat ze zelf iets gaan opbouwen.” Een goede gelegenheid is volgens hem een musical, zoals die ook in het jubileumweekend van de Bonifatiuskerk wordt opgevoerd. “Dat zou een mooie start zijn om de jeugd tot nadenken te brengen. Maar ja, dan zit je weer met het probleem van begeleiding door volwassenen… Iedereen heeft het al zo druk.”

Open discussie

“Straks in mei hebben we hier een feestmis, die ook wordt bijgewoond door vertegenwoordigers van andere godsdiensten. Die net als wij zoekend zijn naar de zinvolheid van het bestaan. Daarin zouden wij elkaar moeten vinden. Daarmee bedoel ik ook de islam. Er is weliswaar een drempel, mede door allerlei vooroordelen van weerskanten. Maar wij moeten meer praten over en weer. Het is iets van een lange adem.” Hij hecht eraan iedereen de ruimte te laten om verschillend te denken. Er zou een open discussie moeten worden gevoerd om uiteindelijk te komen tot wat we eigenlijk met z’n allen graag willen.

Toekomst

“Ik weet niet wat ‘katholiek’ over vijftig jaar is. Misschien zou je het kunnen vergelijken met de Griekse en Romeinse mythologie, die vele verhalen kent. Over lange tijd zou je misschien kunnen spreken over ‘de mythologie van het christendom’. De Matthäus Passion die in verschillende kerken wordt opgevoerd, heeft wel zoiets in zich. Dat is ook zo’n mooi verhaal waar we iets mee kunnen.” Maar goed, hoe zorg je ervoor dat de kerken weer voller geraken? “Dat is een oude gedachte. Moet je wel willen dat de kerkbezoek stijgt?”, luidt de wedervraag van Joost van Campen . Hij ziet meer heil in het aanhalen van contacten buiten de eucharistie om. Dat kan volgens hem op verschillende niveaus. Zoals bij de Eerste Heilige Communie- en het Vormsel-nieuwe stijl. Ouders worden intensiever hierbij betrokken. Mede om hen bewust te maken van ‘waar hebben wij het thuis over?’ “Zo zou je ook thematische bijeenkomsten kunnen houden, bijvoorbeeld over euthanasie. Waar mensen meningen kunnen ventileren en tot nadenken worden gezet.”

Tekst en foto’s Betty Morsinkhof

Jubileumfestiviteiten

Binnen de Bonifatiusparochie wordt met vereende krachten invulling gegeven aan het 75 jarig bestaan. Hoogtepunt is het jubileumweekend van 15, 16 en 17 mei. Voor meer info kijk op: www.pvhaaksbergen.nl